Syed Muhammad Naquib Al-Attas
Kepada Para Penyair：
班贡拉！ 卡拉姆，考库达帕拉瓦兰
Galakkan debu’tempuran seni Bahasa;
Tempikkan suaramu dilapangan Puisi —
Dan Petik Lagammu达里·塔曼·范塔西
一世
Ada hakikat difahami dengan samadi，
Ada Hakikat pada akal tak’kan mengabdi;
Samudera suram dan luas tak tampak dasarnya —
塔比（Tapi Mudah）Mata Menembus Air Dikendi。
II
Perkataan dan perbuatan jalanan zahir，
Jalanan batin melintasi langit mendesir;
Jasad Menempuh jalanannya yang penuh debu —
Ruh berjalan，seperti’Isa和diatas air。
三级
海露！ — dari dangkal debu’pabila merdeka，
S’umpama sukma bebas kau lelangit孟加拉；
Singgasanamu diangkasa bersama Dewa，
Tak Malu Kau-喇嘛达兰伦彭Terpenjara！
IV
Sungguh ajaib！ — wajah chantik tiada bandingnya，
迪达拉姆·卡尔布·谢尔敏·伊纳拉
Anehnya bukan wajah itu — anehnya ialah
Kerna chermin ini pun sekaligus wajahnya。
V
Semua chermin dalam alam ini kusangka，
Membayangkan kechantikanmu laksana surya，
提达克！ dalamnya semua meliput sinarmu —
Kulihat kau sendiri，bukan bayangmu，nyata。
六
Apa untungnya pipi merah laksana bunga —
Rupa jelita，红毛丹memahkotakan muka？
‘Pabila kechantikan murni meliput alam，
古纳阿帕考梅梅鲁克kechantikan fana？
七
Minumlah banyak-banyak anggur asmara dunia，
‘Gar dapat bibirmu nan lebihsuchi merasa;
Tapi ingat！ janganlah dunia’mabukkan ruhmu-
Lintasi jambatan ini，dengan chepat，mara。
八
Churahkan pada bibirku anggur purbakala —
贝里拉！ 琼脂dapat阿拉姆巴鲁kuchipta，
Lupakanlah bagiku dunia yang mengabaikan，
Agar dapat kunyanyikan pujian’tuk kau saja。
九
Si prajurit menchari shahid di Jihad，Runtuh，
Si ashik dilapangan Ishik tewas terbunuh;
Tetapi derajat shahidnya terlebih tinggi：
Dia ditikam kawan，bukan dileburkan musuh。
X
达拉姆·塞加拉nyanyianku kaulah kupuja，
Dalam segala chiptaanku kaulah terchipta，
泰塔皮·姆雷卡·汉尼亚·特森尼姆·门登加尼亚，丹，
Melihat sekali，lalu menggeleng喀巴拉。
XI
Walau pun’Izrail mengakhiri pujianku，
Tetap bergelora api cinta dalam kalbu;
Choba Bongkar Nanti Tempat Debuku Terkubur-
Pasta kapan berasap，terbakar api rindu！
十二
啊! berderita hatiku’ndak berkata-kata，
金塔克德·贝巴塔斯，哈斯拉特·梅尼亚拉·尼亚拉，
Tapi bisu mulut yang telah merasa chinta —
Sia-sia hati berkobar’ndak menchari suara！
十三
S’gala rupa dalam keadaan menjelma，
Hanya Ada Sesaat，Lalu Lenyap Binasa；
Demikianlah Artinya Kalalimat Mendalam：
Bentuknya berubah-ubah pada tiap masa。
十四
Masa bukanlah seumpama air mengalir，
Tapi S’umpama titik khayal’nantiasa mungkir;
杨南坡，杨哈迪尔，丹阳Kemudian kelak
Semuanya didalam sesaat abadi Hadir。
十五
Dari setitik seribu lingkaran menjelma，
Dari Angka satu berasal semua angka，
伊妮拉·阿萨斯尼亚·基达安·马克卢克·耶拉塔：
Dari Alam yang ghaib timbul Alam yang nyata。
十六
Aku telah ada pada masa s’gala Nama
Dan keadaanku yang berNama belum terchipta，
OlehKu Nama dan yang berNama dinyatakan
Pada masa sebelum Aku dan Kita。
十七
Tanyaku：“ Siapakah empunya kechantikanmu？”
Jawabnya：’Segala nan wujud kepunyaanku！
Ashik，Ma’shuk，dan Ishik ialah kesatuanku；
Juita，Chermin，Dan Mata yang Melihat Pun aku。
十八
Terlontar dilautan yang jauh pantainya，sesat，
Rakit Insan diumbang-ambingkan taufan Kodrat，
Tapi Kadar merampas kemudi，dan menetap，
Mengikuti peta yang kalam telah menchatat。
十九
Terimalah，hai Tuhanku，hambaMu derhaka，
Ruhku suram — biarlah chahyaMu jadi pelita，
Kalau shurga hanya upah’tuk amal baikku-
Kemana kemurahanMu-dan rahmatMu Mana？
XX
WujudNya ghaib dalam nadi Makhluk jelata，
S’umpama raksa mengalir menyangkal upaya，
Membina s’gala bentuk dari’alif’hingga’nya’—
Tapi semua’ubah binasa，melainkan Dia。
二十一
瓦图·雷马哈（Waktu remaja），塞拉卢·古晋加·门登加
Alim Ulama sebok berdebat dan bertengkar，
Tentang Ini dan Itu — Tapi selalu saja —
Dari pintu kumasuk juga aku keluar。
二十二
Kepada langit berlipat-ganda kuberseru，
Menanya：”Ngan pelita apa Kodrat memandu
Anak-anaknya yang sesat dalam kegelapan吗？
马卡·兰吉特（Maka Langit Menjawab）：“ Ngan fahaman yang buntu！”
二十三
Kenapa tiada taufan mengamuk dilautanmu？
Jiwamu terbelenggu — kemanakah imanmu？
Sia-sia kau melaung menuduh tindasan Takdir —
Kenapa tidak kau menjadi Kodrat Tuhanmu？
二十四
海彭恩巴拉！ —玛丽拉·贝琳娜·迪伦巴
阿曼阿巴迪（Dana）
阿甘Hingga Melati Yang Kau Petik Dan Chium
Berbisik padamu：“ Aku ini chermin Allah！”
二十五
Iram memang telah lenyap’ngan s’gala mawarnya，
Piala Jamshid bergelang tujuh entah kemana;
Tapi anggur masih’ngalirkan mirahnya purba，
Ditepi air masih semerbak taman bunga。
二十六
Kalau hatimu tak tertipu oleh yang khayal，
Jangan kau takabur kerna kecherdasan akal；
Matamu terbebas dari kekhilafan itu
Oleh kerna haus ditekakmu tidak kekal。
— —
Di terbitkan oleh：
Dewan Bahasa dan Pustaka
Kementerian Pelajaran Persekutuan Tanah Melayu
吉隆坡
1959年
