如果我可以倒转时钟。 我每天都会花一个小时。
因为你是原因
想象力：李·杰诺（Lee Jeno）x罗在敏（Na Jaemin）
主题曲：《你是原因》，Calum Scott
标签： #loopnm
注意：请为我完成。
‘ กับความเชื่อใจทั้งหมดของผมที่ให้ไป..คุณทำอะไรเพื่อมันบ้างไหม？ ‘
คำถามสุดท้ายที่แจมินทิ้งไว้โดยที่เขาไม่รอคำตอบ..
นอกใจงั้นเหรอ..ผมไม่เคยคิดอยู่ในหัวสมองเลยสักครั้งนาแจมินน่ะเป็นโลกทั้งใบของอีเจโน่
。ารที่เขาคิดว่าผมนอกใจเขาไปหาอินจุน..ผมทำเพื่อช่วยเพื่อนแต่วิธีการที่เลือกใช้มันเลวร้ายกับแจมิน..กับเราสองคนมากเกินไป
แจมิามทรงจำของคำว่าเพื่อนนาแจมินคือคนแรกและความทรงจำของคำว่าคนรัก。。แจมินก็คือคนแรกเช่นกัน
เราสองคนรู้จักกับอินจุนตอนสมัยเรียนมัธรมปลรย…
อินจุนชอบ..อืนจุนชอบ..อืนจุนชอบ..อือได้เห็นชอบ..อืนจุนชอบ..อืนจุนชอบ。
‘ แจมินนี่ดีจังนะ..อิจฉาเจโน่ชะมัดเลย ‘
รู้ว่ามาร์คต้องการอะไรกับการพูดถึงคนรักของน้องชายตัวเองแบบนั้นและถ้ามันจะทำตัวโง่น้อยกว่านี้หน่อยมันจะเห็นว่าอินจุนแทบจะล้มลงไปร้องไห้แนบพื้นแล้วหลังจาแล้วหลังจระโยคนั้น
แต่ที่ผมแปลกใจก็นั่นล่ะ..มาร์คเองก็ชอบอบนินเหมือนกันผมไม่เข้าใจว่าต้องการอะไรกันทั้งสองคนกับการยพูดเสีนไปมาตัวกลางอย่างผมกับแจมินเลยเลองมาเกิดเรื่องแบบนี้ี้ ผมโคตรอยากถีบมันสองคนให้ออกไปเหงาเป็นเพื่อนปลาวาฬถ้ามันจะว่างมาหาหรเองใส่หัวกัน！
。นนั้นที่แจมินออกไปดื่มกับมาร์ค。。สัตย์จริงเลยนะตัวเามาร์คมันกล้าก็ลองดูแต่อินจุนมันกลับ ไม่บอกผม..ให้ตายเหอะ！ อินจุนคน（โคตร）โง่!! แต่มนน่าจะรู้ตั้งนานแล้วว่ามาร์คเองก็รักมันจะเป็นจะตาย。。แต่มาร์คก็คือมาร์คปากแข็งยังไงยังงั้นชอบที่จะเห็นเขาทำหน้างอนเป็นตูดแล้วก็มางุ้งงิ้งบอกว่าน่ารัก ยังงั้นยังงี้อินจุนก็อีกคน..เจ้าแผนการโดยที่แกล้งให้ผมทำเป็นสนิทกับเจ้าตัวมากขึ้นทำเป็นทิ้งแจมินไว้เพื่อจะดูว่ามาร์คมันจะหวั่นไหวไปหาไหวไปหนหรือเปล่าก็หวงตัวเองบ้าง 。ยแล้ว..นาแจมินส หวั่นไหว！
。นไม่เคยสนว่าจะมีผู้หญิงผ่านเข้ามาเพื่อหวังจะสานสัมพันธ์กับผมสักกี่คนเขามักจะพูดกับผมเสมอว่าเขารู้ผมรักเขาที่สุด..และนั่นคือเรื่องจริง
。ราะงั้นสิ่งที่แจมินเกลียดที่สุดไม่ใช่การนอกใจแต่เป็นความรู้สึกที่เกิดก่อนการที่คนเราจะนอกใจกัน..ก็คือความรักที่มีให้กันกำลังหมดลง
‘ เจโน่ย่าห์〜ถ้านายไม่รักกันแล้วต้องบอกกันนะอย่าให้เรารู้ได้เองนะรู้ไหม？ นาแจมินจะเสียใจร้องไห้หนักๆ！ย！ ‘
‘ ไม่ต้องร้องไห้เลยนะ！ ‘รักคุณได้ยังไงกันเล่ายัยหมูตุ๋น ‘
‘ ย่าห์！ ‘
และสิ่งที่ผมบอกเขาในทุกครั้งที่เราราตื่นขึ้นมาข้างกันในทุกเช้านั้น。อผมรักเขา..อีเจโน่รักนาแจมินที่สุด
。ยสัญญากับแจมินว่าจะไม่ทำเขาร้องไห้..
‘ แจมินครับนาแจมินรู้ใช่ไหมว่าไม่สัญญาหรอกนะว่าจะไม่ทำคุณร้องไห้น่ะ..แต่ทุกครั้งที่คุณร้องไห้ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร..ผมจะจับมือคุณแบบนี้..อยู่ข้างๆ คุณแบบนี้..ไปเรื่อยๆ ‘
。นาแจมินเกลียดการร้องไห้..สิ่งที่แจมินไม่ชอบที่สุดก็คือน้ำตาไม่ว่าจะผมหรือตัวเขาเองที่เสียน้ำตายากเสียยิ่งอะไร
。รั้งแรกเลยที่คำพูดของเขาส่งผลกระทบโดยตรงจำได้ว่าผมเสียน้ำตาให้เขาครั้งแรกในวันที่เขาบอกว่าเขารักคนอื่นมากกว่าผม..วันนั้นผมร้องไห้เหมือนเด็กสี่ขวบที่ไม่รู้จักโตในขณะที่ ผมอายุได้สิบสองแล้วเพียงเพราะว่าเพื่อนตัวเองบอกว่าไม่รักกันแล้วและนั่นเป็นคนครั้งแรกที่ทำให้ผมรู้ว่านาแจมินน่ะ。
‘ ที่เรารักตัวเองมากที่สุดเพราะเราเป็นของเจโน่ยังไงล่ะ！ ‘
‘ เป็นมากกว่าเพื่อนกันนะ..นะแจมินนะ’
‘.. ตาทึ่มเอ้ย〜！ ฮ่าๆๆ〜 ‘
เขาโผเข้ากอดผมพร้อมกับคำบอกรักแผ่วเบาที่ข้างหู..
ห้ามร้องไห้แล้วนะเพราะอีเจโน่จะต้องเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลกเท่านั้น！ ‘
。รอยยิ้มที่ผมคิดว่าสวยที่สุดในชีวิตที่เคยเจอมาประดับอยู่บนใบหน้าของนาแจมิน..คนที่จะทำให้ผมกลายเป็นคนที่มีควาที่มีควนโลก
。อนนี้เจ้าของรอยยิ้มนั้นหายไปไหนกัน..ผมเคยบอกเขาไปหรือยังนะ..ผมไม่มีเขาไม่ได้
ผ่านไปสามคืนที่เขาหายไปมีเพียงข้อความหลังจากคืนกคืน…
‘ brb ‘
แค่นั้นเลยจริงๆน่ะเหรอแจมิน..
ไรอเขาได้ตลอดนั่นล่ะ。。ไร้จุดหมายแค่ไหนก็จะรอผมเป็นคนผิดเรามีอะไรก็จะบอกกันทุกเรื่องแต่ครั้งนี้ผมไม่คิดว่าแจมินจะคิดไปไกลขนาดนี้
。ารที่เขาคิดมากมาตลอตล。รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่..นั่นเป็นสิ่งที่นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับผมมากทีเดียว
。นเสียครอบครัวไปตอนอารุเก้าปีจากอุบัติเหตุรถชน.. วันแรกในช่วงประถมวัยของพวกเรา
ข้ามผ่านมาได้เพียงสองเลนเท่านั้นเสียงเบรกของรถยนต์ดังจนแสบแก้วหูทั้งถนนเต็มไปด้วยควันคละคลุ้งจากรถต้นเสียงที่เสียหลักพุ่งเข้ยหลักพุ่งเข้ามาใจกลานนนเหตุการณ์นั้นยังติดอยู่ในความทรงจำของผมจนทุกวันนนี้..พาพ 。ระชากคุณป้าและแจมินออกมาให้พ้นทาง..ท่านทั้งสองโอบกอบกนและกันโดยที่แจมินอยู่ตรงกลางปกป้องเจ้าตัวน้อยในตอนนั นให้พ้นจากอันตรายที่กำลังเผชิญ
。ยงรอบข้างที่หยุดนิ่งผมไม่รับรบข้อะไรนอกจากวิ่งตรงเข้าไปหาทั้งสามคนพร้อมพ่อและแม่.. งัน
ในตอนนั้นเด็กชายแจมินวัยเก้าขวบรับรู้ว่าทั้งพ่อและแม่ไม่ได้อู่กับเจ้อู่กับเจ้าตัวอีกต่อีกต่แต่สิ่งเดียวที่ยังตกตะกอนในความคิดของเด็กน้อยอีเจโน่ในตอนนั้นคือทำไมนาแจมิน 。ร้องไห้เลยสักครั้งเดียวจวบจนถึงแม้กระทั่งวันที่ส่งท่านทั้งสองสู่ท้องทะเล..แจมินได้ตั้งคำถามให้กับผมซึ่งเป็นคำถามที่ผมสัญญากับตัวเองในตอนนั้นได้ทันที..กับคำว่าตลอด ผมจะทำใ ห้มันเป็นจริง..
‘เจโน่ย่าห์..คุณพ่อกับคุณแม่ไม่อยู่จับมือแจมินแล้ว..เจโน่จะเป็นคนที่จับมือแจมินไว้แทนได้ไหม?？ ‘
‘ฮึ่ก..’
‘ย่าห์ร้องไห้ทำไม..เจโน่ไม่เท่ห์เลย’
‘ฮึ่ก..แจมิน..ต่อไปนี้แจมินต้องไม่ร้องไห้แล้วนะเราฮึ่ก..เราจะร้องแทนแจมินเองมือ..จับมือไปนานๆเลยนะ’
‘..อือขอบคุณนะไม่ให้ร้องไห้หรอกเจโน่น่ะ..ต้องเป็นรอยยิ้มให้เราเท่านั้นล่ะ’
。ากวันนั้นผมจูงมือกวันข้างกายและเดินเข้าไปบอกพ่อกับแม่ว่าผมจะแต่งงานกับเขา..แค่นาแจมินเท่านั้นผมไม่รู้หรอกว่าในสายตาผู้ใหญ่ตอนนั้นความคิดของเด็กเก้าขวบมันจริงจังขนาดไหนที่พูด ..ท่านท่องไม่ได้ว่าอะไรแต่ผมอแต่ผมยังจำรอยยิ้มจายที่แม่ยิ้มให้พ่อพร้อมกับลูบหัวผมไปด้วยในตอนนั้นนน พ่อที่มองมายังเด็กน้อยทั้งสองคนในตอนนั้นผมรับรู้แค่ว่ามันอบอุ่นมากจริงๆ..
‘ ถึงเจ้าโน่จะขอเราแต่งงานแต่พ่อฝากดูแลเจ้าโน่ด้วยนะลูกแจมิน.. ‘
‘ ..ขอบคุณครับ ‘
。
。
Rrrr .. Rrrr ..
“……”
“……”
“ ..กลับมาได้หรือยังครับหื้ม？ ”
“……”
“ผมเหมือนจะตายแล้วแจมินอ่า..”
“อินจุน..”
“ช่างหัวอินจุนมันก่อนได้ไหมกลับมาเถอะนะ..
。
。
..ได้โปรดแจมิน”
“อีเจโน่คนโง่..”
“ผมเคยบอกคุณไปแล้ว..อย่าร้องไห้โดยที่ผมไม่ได้กุมมือคุณเอาไว้จำได้ไหม？ ”
“ ..เปิดประตูให้เราที”
ประตูที่ปิดตายเป็นเวลาสามคืนถูกกระชากเปิดทันทีโดยคนที่ขังตัวเองอู่ใอู่ในห้องนับแต่เกิดเรื่อและเมื่ 。าคนที่เป็นดั่งดวงใจกลับมาแล้วนั้นกลายเป็นจริง..
“แจมินครับ..”
“ ..ฮึ่กเจโน่คนโง่ทำไมไม่ดูแลตัวเองไม่หล่อแล้วอีเจโน่ดูไม่จื..อึ่ก..”
“แจมินอ่า..แจมิน..นาแจมิน..”
。น้าของแจมินซูบลง。อังมีหาคล้ำไม่ต่างกับตนเองเลยสักนิด..นาแจมินยัยหมูตุ๋นขององน่ซูบลงไปเยอะเลยทีเดียว
“ไม่เอาแล้วนะเจโน่อย่าทำแบบนี้อีก..ได้ไหม？ ”
“แจมินครับขอโทษผมขอโทษ..ไม่ทำแล้วจะบอกทุกอย่างเลยไม่ปิดแล้วครับ”
“เรารู้ว่าอยากช่วยอินจุน..แต่อยากให้ช่วยเราบ้าง..บอกเราเถอะนะ。ราวหลัง..ฮึ่ก..อย่าทำเหมือนไม่รักกันเลยเจโน่”
“แจมินอ่า..นั่นคือสิ่งสุดท้ายในโลกนี้ที่คุณจะคิดได้คือผมไม่ได้รักคุณแล้วมันไม่มีวัน..ได้โปรด..”
“ขอโทษครับเจโน่เราขอโทษฮึ่ก..อย่าร้องไห้。。ฮึ่กแจมินขอโทษครับ”
และได้แต่หวังว่ราต่างร้องไห้พร่ำบอกเพียงคำขอโทษให้กัน。。และได้แต่หวังว่าเมื่อลืมตากขนมาีกคนีกคาอีกครีกคการที่คุณกลับมาอยู๋ ในอ้อมกอดผมในครั้งนี้ไม่ใช่จินตนาการยามหลับตาลงอีกต่อไป
。
。
“เจโน่..เจโน่ครับ..ตื่นเถอะเจโน่！ ”
“แจมิน!! ”
“เราอยู่นี่。น่ครับ..ไม่เอาๆไม่เป็นไรแล้วเราอยู่นี่ไง”
“……”
“เจโน่ครับเงยหน้าเร็ว..ขอโทษที่หายไปขอโทษครับ..ขอโทษที่ทิ้งไว้คนเดียวนะครับเงยหน้านะมองหน้าเราหน่อย”
“ผม..แค่ฝันน่ะมัน..มันวนอยู่แบบนี้ขอโทษแจมินผมขอโทษทำคุณตื่นใช่ไหม”
“เปล่าครับเราตื่นสักพักแล้วเรานอนมองหน้าคุณไปเรื่อยๆแต่คุณเหงื่อไหลเยอะมากเจโน่..คุณได้นอนบ้างหรือเปล่า”
“ ..อืมพอผมหลับตาสมองผมเหมือนสั่งการตลอดว่าคุณกำลังจะกลับมาให้รอคุณกลับมาก่อนแต่พอผมเผลอหลับไป.. ”
“เราไปหาคุณพ่อกับคุณแม่ที่สุสานมา..”
“ผมไปตามหาคุณที่นั่นด้วยแต่ไม่เจอ”
“ืมืม。。。。。。。。่。。ั้。。 。น่จะหายไป..เหมือนเรารู้สึกว่าไม่ปลอดภัยอีกแล้วล่ะมั้ง..อินจุนน่ะร้องไห้ใหญ่เลยล่ะบอกว่าอยากทดสอบมาร์คเฉยๆแย่จริงๆเลยน้าคู่เพี้ยนนั่น..แต่เราก็ได้มานั่งคิดว่าถ้าเรา ไม่มี จโน่ในชีวิตจะเป็นยังไง。”
“แจมินไม่เอา..”
“เจโน่ฟังเราก่อน..หลังจากที่เราคิดอยู่สักพักผลก็ออกมาตามาี้ล่ะนี้ล่ะนาแจมินจะขาดอีเจโน่ไปได้ยังไง..จริงไหมครับ？ ”
“อือไม่ได้หรอกเจโน่ก็ขาดแจมินไม่ได้หรอก”
“ฮ่ะๆๆราะงั้นเราเลยอยากขอโทษ..เราปล่อยเวลานานเกินไปเราลืมนึกไปว่าคุณจะไม่ดูแลตัวเองแน่ๆ”
“เพราะงั้นคุณห้ามไปไหนแล้วนะแจมินอ่า..ไม่เอาแล้วผมจะผูกตัวเองติดกับคุณไปตลอดเลย”
“ขี้เว่อร์ตลอดเลย！ 。อาบน้ำกันเหนียวตัวมากเลย。。แค่อาบนะเจโน่แค่อาบน้ำโอเค้？ ”
“ฮ่าๆๆโอเคครับผม”
。าที่ไม่มีเขนก็ยังคงเป็นนาแจมินที่สดใสสำหรับผมอยู่เสมอ..วันที่ไม่มีเขาอยู่ข้างกายผมไม่เคยคาดการณ์ถึงมันมาก่อนเพราะถ้าเมื่อวันนั้นมาถึงจริงๆ 。างที่ผมจะทำได้เพื่อเอาเขากลับมาอาู่ข้างกายดั่งเช่นตอนนี้..
。ามารถข่มตาหลับลงไปได้。อความหวังของผมมันลดลงไปทุกวันที่เขาที่เขายไป..
。นเหตุการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมาของผมล้วนประกอบไปด้วยบุคคลเพียงคนเดียว..
。นดั่งเหตุผลทุกสิ่งของการมีอยู่ของอีเจโน่..นาแจมิน..
🌻🍀
